|
|
|
Homo Decor
Tamara Sass
17.4. - 15.5.2009 | galeria Biblioteka | Sterlinga 26
Wystawa jest pierwszą częścią projektu HOMO-DECOR. Formalnym punktem wyjścia są rzeźby z piaskowca, będące inspiracją do fotografii, ta z kolei daje pretekst do realizacji wklęsłodruków i animacji.
„Na początku jest ciekawość i niepokój. Ciekawość kim jestem... kim jesteśmy jako ludzie i niepokój kim możemy się stać. W tej refleksji nad człowiekiem współczesnym najbardziej dla mnie intrygująca jest dychotomia zawarta w naturze człowieka tj. sacrum -profanum, kultura – natura. Ta dychotomia, która zmusza nas do rozwiązywania konfliktu „...między filozofią życia z jej głębokim irracjonalizmem, a filozofią znaczenia ...” (P. Ricoeur).
I tak jak filozofia życia ma dla nas ludzi od wieków ten sam irracjonalno-nieprzewidywalny aspekt tak filozofia znaczenia, która w ramach przeciwwagi winna być głęboko racjonalną autorefleksją zdaje się mieć coraz więcej wspólnego z pop-kulturą, co rodzi niebezpieczeństwo, że może stać się tylko dekoracją dla ludzkiego istnienia.
Mój Homo–Decor, powołany do życia dla potrzeb mojej wewnętrznej dialektyki jest archetypem wszystkiego co w człowieku piękne i banalne jednocześnie. Jest połączeniem prawdy i kiczu. Jest kimś kogo nawet nie mogę polubić, bo zbyt nachalnie przypomina mi o tym, jak bardzo jestem do niego podobna. Ponieważ obiecałam mojemu Homo–Decor dłuższe istnienie musiałam zaplanować kilka odsłon. Przedstawiam Go Państwu w pierwszej z nich mając nadzieję, że was do siebie nie zniechęci."
Profesor Eugeniusz Józefowski — „Milczące głowy”
Około trzeciego roku życia rysujemy wszyscy głowę z rachitycznymi rączkami i nóżkami. To pierwszy naoczny dowód odczuwania przez nas tożsamości. Nie przypomina jednak swoją formą dokumentu tożsamości, jaki uzyskamy wiele lat potem, mimo iż będzie to także wizja naszej głowy. Ta dziecięca głowa jest wówczas egotycznym centrum świata sprowadzonego do najważniejszych funkcji życiowych – jedzenia i picia, słuchania i wydawania dźwięków, wąchania, patrzenia- obserwowania i wyrażania swoich emocji. Wszystko to dzieje się w tym miejscu niekoniecznie identyfikowanym wtedy z siedzibą centrum mózgu lub centrum zawiadującym układem nerwowym.
Dlaczego dojrzały człowiek, artystka, która do tej pory zajmowała się przede wszystkim grafiką prezentuje wystawę, której głównym motywem wyjściowym są kamienne rzeźby z piaskowca- przedstawiające głowy, temat wyeksploatowany przez rzeźbiarzy od wieków? Ich forma została ustalona przez autorkę drogą projekcji, czyli rzutowania swoich wyobrażeń na kamienie, które oglądała uważnie na placu w zakładzie kamieniarskim. Domyślam się, że chodząc po tym kamiennym śmietniku odpadów w okruchach kamiennych widziała, patrząc na nie, tylko głowy. Ich wybór wiązał się z hipotetyczną możliwością umieszczenia w nich swojego wyobrażenia powstałego w związku z ich zastaną formą. Te głowy są wypatrzone z formy kamienia, ale to właśnie On wybrał Tamarę, tak samo jak i Ona wybrała Jego.
Dlaczego są takie?
Oglądając je w pracowni starałem się odczuć wewnętrzny przekaz ich formy. Posługują się desygnatami głowy – nosy, usta, uszy, oczy, oczodoły, policzki. Oglądając je naniosłem własną projekcję ich odczuwania i wtedy czułem niesłychaną powagę ich stanu, mimiki i jakieś zatrwożone oczekiwania nienazwane, lecz bardzo poważne, które niekoniecznie oznacza dramat lub cierpienie. Właśnie powaga ich fizyczności umiejscawia je na granicy pomówienia, że są to obiekty wygrzebane ze śmietnika kultury. Równie dobrze mogły być obiektami archeologicznymi z nieustalonego czasu, który nie ma znaczenia. Czasu, który sprawił kiedyś, że miliony ziarenek piasku stały się tym niewielkim kamieniem, przez chwilę są głową, a za chwilę znów staną się kupkami piasku.
Od pierwszego spotkania z Tamarą byłem zaskoczony jej dynamikę intelektualną i silnym zawierzeniem w słowo oraz jego narzędziowym możliwościom, czyli myślom. Robi to zupełnie przekonywająco, mimo, iż maluje włosy na blond, chodzi w czerwonych ubraniach, a kupując laptopa wybiera kolor różowy, jakby prowokując do komentarzy dotyczących jej kobiecości. Jej wypowiedzi pozawerbalne są natomiast dowodem wiary w ogromną siłę obrazów będących prawdziwymi korzeniami myśli. W spektaklu obsesyjnych modyfikacji wizji aktorów sprowadzonych do głowy wyłaniającej się z piasku pewnie zdarzy się jeszcze wiele.
Podstawową różnicą tego przekazu, w odróżnieniu od gadających głów, które znamy z telewizji, jest to, że mówią tam rzekami niezobowiązujących słów. Natomiast prace Tamary zatrzymują wymownym milczeniem, które nie wymaga nadmiernych komentarzy.
biografia:
Tamara Sass
W 1993 otrzymała dyplom z wyróżnieniem na Kierunku Grafika Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 2007 uzyskała tytuł doktora na ASP w Łodzi. Od 2005 prowadzi pracownię grafiki warsztatowej na Kierunku Grafika WSHE w Łodzi. Od 2007 jest prodziekanem Kierunku Grafika na Wydziale Artystycznym Wyższej Szkoły Humanistyczno –Ekonomicznej w Łodzi (obecnie Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi). Zajmuje się grafiką, rzeźbą, rysunkiem i obiektem.
Wystawy indywidualne:
1986 – rysunek, galeria „Wschodnia”, Łódź
1993 – grafika, galeria „Pałacyk”, Warszawa
2000 – grafika, Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej, Łódź
2000 – rysunek i grafika, Klub Nauczyciela, Łódź
2001 – grafika, Biblioteka Uniwersytetu Łódzkiego
2002 – malarstwo i grafika, galeria „Bałucka”, Łódź
2003 – rysunek i grafika, galeria „Carte Blanche”, Łódź
2004 – rysunek i grafika, BWA, Sieradz
2004 – performance „Woale niezupełne”, galeria „Carte Blanche”, Łódź
2005 - malarstwo i grafika, galeria „Carte Blanche”, Łódź
2006 – rysunek i grafika, BWA, Kalisz
2006 – rysunek i grafika, galeria „Domek ogrodnika” Patio Centrum Sztuki, Łódź
2006 – wystawa towarzysząca XVI Festiwalowi Mediów „Człowiek w zagrożeniu”, Muzeum Kinematografii, Łódź
2007 - grafika, ASP, Łódź
2008 – rysunek i grafika, Stacja Nowa Gdynia, Zgierz
2008 - Wystawa retrospektywna w ramach Akademii Interpretacji Sztuki wg Projektu Urzędu Miasta Łodzi, Centrum Kultury Młodych, Łodź
Wystawy zbiorowe:
1991 – rysunek, galeria „Marco Polo”, Warszawa
1992 – rysunek, galeria im. Kulisiewicza, Warszawa
1992 – malarstwo, galeria ASP, Warszawa
1993 – Dyplom’ 93, wystawa najlepszych prac dyplomowych, galeria ASP, Warszawa
1994 – 13 Ogólnopolska Wystawa Pokonkursowa Grafiki, Ośrodek Propagandy Sztuki, Łódź
2000 – malarstwo i grafika twórców protestanckich, Klub Nauczyciela, Łódź
2001 – wystawa pokonkursowa 21 Mini Print International of Cadaques, Hiszpania
2002 – wystawa pokonkursowa 11 Międzynarodowego Triennale Małych Form Grafiki, Łódź
2006 – V wystawa otwarta, Muzeum Książki Artystycznej, Łódź
2006 – Międzynarodowa Wystawa Grafiki „Eurografik”, Petersburg, Rosja
2008 – rysunek i grafika „Artyści wobec tolerancji”, Łódź
2008 – wystawa konferencyjna „Wymiary obrazu”, Muzeum Kinematografii, Łódź
2008 – I wystawa międzynarodowa „Place aux Artiste”, galeria „Arcima”, Paryż, Francja
2008 - II wystawa międzynarodowa „Place aux Artiste”, galeria „Arcima”, Paryż, Francja
2009 – Międzynarodowe Biennale Grafiki, muzeum Saint–Maur, La Varenne Saint-Hilare, Francja
„Na początku jest ciekawość i niepokój. Ciekawość kim jestem... kim jesteśmy jako ludzie i niepokój kim możemy się stać. W tej refleksji nad człowiekiem współczesnym najbardziej dla mnie intrygująca jest dychotomia zawarta w naturze człowieka tj. sacrum -profanum, kultura – natura. Ta dychotomia, która zmusza nas do rozwiązywania konfliktu „...między filozofią życia z jej głębokim irracjonalizmem, a filozofią znaczenia ...” (P. Ricoeur).
I tak jak filozofia życia ma dla nas ludzi od wieków ten sam irracjonalno-nieprzewidywalny aspekt tak filozofia znaczenia, która w ramach przeciwwagi winna być głęboko racjonalną autorefleksją zdaje się mieć coraz więcej wspólnego z pop-kulturą, co rodzi niebezpieczeństwo, że może stać się tylko dekoracją dla ludzkiego istnienia.
Mój Homo–Decor, powołany do życia dla potrzeb mojej wewnętrznej dialektyki jest archetypem wszystkiego co w człowieku piękne i banalne jednocześnie. Jest połączeniem prawdy i kiczu. Jest kimś kogo nawet nie mogę polubić, bo zbyt nachalnie przypomina mi o tym, jak bardzo jestem do niego podobna. Ponieważ obiecałam mojemu Homo–Decor dłuższe istnienie musiałam zaplanować kilka odsłon. Przedstawiam Go Państwu w pierwszej z nich mając nadzieję, że was do siebie nie zniechęci."
Tamara Sass
Profesor Eugeniusz Józefowski — „Milczące głowy”
Około trzeciego roku życia rysujemy wszyscy głowę z rachitycznymi rączkami i nóżkami. To pierwszy naoczny dowód odczuwania przez nas tożsamości. Nie przypomina jednak swoją formą dokumentu tożsamości, jaki uzyskamy wiele lat potem, mimo iż będzie to także wizja naszej głowy. Ta dziecięca głowa jest wówczas egotycznym centrum świata sprowadzonego do najważniejszych funkcji życiowych – jedzenia i picia, słuchania i wydawania dźwięków, wąchania, patrzenia- obserwowania i wyrażania swoich emocji. Wszystko to dzieje się w tym miejscu niekoniecznie identyfikowanym wtedy z siedzibą centrum mózgu lub centrum zawiadującym układem nerwowym.
Dlaczego dojrzały człowiek, artystka, która do tej pory zajmowała się przede wszystkim grafiką prezentuje wystawę, której głównym motywem wyjściowym są kamienne rzeźby z piaskowca- przedstawiające głowy, temat wyeksploatowany przez rzeźbiarzy od wieków? Ich forma została ustalona przez autorkę drogą projekcji, czyli rzutowania swoich wyobrażeń na kamienie, które oglądała uważnie na placu w zakładzie kamieniarskim. Domyślam się, że chodząc po tym kamiennym śmietniku odpadów w okruchach kamiennych widziała, patrząc na nie, tylko głowy. Ich wybór wiązał się z hipotetyczną możliwością umieszczenia w nich swojego wyobrażenia powstałego w związku z ich zastaną formą. Te głowy są wypatrzone z formy kamienia, ale to właśnie On wybrał Tamarę, tak samo jak i Ona wybrała Jego.
Dlaczego są takie?
Oglądając je w pracowni starałem się odczuć wewnętrzny przekaz ich formy. Posługują się desygnatami głowy – nosy, usta, uszy, oczy, oczodoły, policzki. Oglądając je naniosłem własną projekcję ich odczuwania i wtedy czułem niesłychaną powagę ich stanu, mimiki i jakieś zatrwożone oczekiwania nienazwane, lecz bardzo poważne, które niekoniecznie oznacza dramat lub cierpienie. Właśnie powaga ich fizyczności umiejscawia je na granicy pomówienia, że są to obiekty wygrzebane ze śmietnika kultury. Równie dobrze mogły być obiektami archeologicznymi z nieustalonego czasu, który nie ma znaczenia. Czasu, który sprawił kiedyś, że miliony ziarenek piasku stały się tym niewielkim kamieniem, przez chwilę są głową, a za chwilę znów staną się kupkami piasku.
Od pierwszego spotkania z Tamarą byłem zaskoczony jej dynamikę intelektualną i silnym zawierzeniem w słowo oraz jego narzędziowym możliwościom, czyli myślom. Robi to zupełnie przekonywająco, mimo, iż maluje włosy na blond, chodzi w czerwonych ubraniach, a kupując laptopa wybiera kolor różowy, jakby prowokując do komentarzy dotyczących jej kobiecości. Jej wypowiedzi pozawerbalne są natomiast dowodem wiary w ogromną siłę obrazów będących prawdziwymi korzeniami myśli. W spektaklu obsesyjnych modyfikacji wizji aktorów sprowadzonych do głowy wyłaniającej się z piasku pewnie zdarzy się jeszcze wiele.
Podstawową różnicą tego przekazu, w odróżnieniu od gadających głów, które znamy z telewizji, jest to, że mówią tam rzekami niezobowiązujących słów. Natomiast prace Tamary zatrzymują wymownym milczeniem, które nie wymaga nadmiernych komentarzy.
(Wstęp do katalogu)
biografia:
Tamara Sass
W 1993 otrzymała dyplom z wyróżnieniem na Kierunku Grafika Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 2007 uzyskała tytuł doktora na ASP w Łodzi. Od 2005 prowadzi pracownię grafiki warsztatowej na Kierunku Grafika WSHE w Łodzi. Od 2007 jest prodziekanem Kierunku Grafika na Wydziale Artystycznym Wyższej Szkoły Humanistyczno –Ekonomicznej w Łodzi (obecnie Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi). Zajmuje się grafiką, rzeźbą, rysunkiem i obiektem.
Wystawy indywidualne:
1986 – rysunek, galeria „Wschodnia”, Łódź
1993 – grafika, galeria „Pałacyk”, Warszawa
2000 – grafika, Centrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej, Łódź
2000 – rysunek i grafika, Klub Nauczyciela, Łódź
2001 – grafika, Biblioteka Uniwersytetu Łódzkiego
2002 – malarstwo i grafika, galeria „Bałucka”, Łódź
2003 – rysunek i grafika, galeria „Carte Blanche”, Łódź
2004 – rysunek i grafika, BWA, Sieradz
2004 – performance „Woale niezupełne”, galeria „Carte Blanche”, Łódź
2005 - malarstwo i grafika, galeria „Carte Blanche”, Łódź
2006 – rysunek i grafika, BWA, Kalisz
2006 – rysunek i grafika, galeria „Domek ogrodnika” Patio Centrum Sztuki, Łódź
2006 – wystawa towarzysząca XVI Festiwalowi Mediów „Człowiek w zagrożeniu”, Muzeum Kinematografii, Łódź
2007 - grafika, ASP, Łódź
2008 – rysunek i grafika, Stacja Nowa Gdynia, Zgierz
2008 - Wystawa retrospektywna w ramach Akademii Interpretacji Sztuki wg Projektu Urzędu Miasta Łodzi, Centrum Kultury Młodych, Łodź
Wystawy zbiorowe:
1991 – rysunek, galeria „Marco Polo”, Warszawa
1992 – rysunek, galeria im. Kulisiewicza, Warszawa
1992 – malarstwo, galeria ASP, Warszawa
1993 – Dyplom’ 93, wystawa najlepszych prac dyplomowych, galeria ASP, Warszawa
1994 – 13 Ogólnopolska Wystawa Pokonkursowa Grafiki, Ośrodek Propagandy Sztuki, Łódź
2000 – malarstwo i grafika twórców protestanckich, Klub Nauczyciela, Łódź
2001 – wystawa pokonkursowa 21 Mini Print International of Cadaques, Hiszpania
2002 – wystawa pokonkursowa 11 Międzynarodowego Triennale Małych Form Grafiki, Łódź
2006 – V wystawa otwarta, Muzeum Książki Artystycznej, Łódź
2006 – Międzynarodowa Wystawa Grafiki „Eurografik”, Petersburg, Rosja
2008 – rysunek i grafika „Artyści wobec tolerancji”, Łódź
2008 – wystawa konferencyjna „Wymiary obrazu”, Muzeum Kinematografii, Łódź
2008 – I wystawa międzynarodowa „Place aux Artiste”, galeria „Arcima”, Paryż, Francja
2008 - II wystawa międzynarodowa „Place aux Artiste”, galeria „Arcima”, Paryż, Francja
2009 – Międzynarodowe Biennale Grafiki, muzeum Saint–Maur, La Varenne Saint-Hilare, Francja
